من همون جزیره بودم                  خاکی و صمیمی و گرم

واسه عشق بازی موج ها              قامتم یه بستر پهن

یه عزیز دردونه بودم                   پیش چشم خیس موج

یه نگین سبز و خالص                 روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی               توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو                   تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت                        دلم انگار زیر و رو شد

برای داشتن عشقت                     همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار                    نفسم برید تو سینه

ابر و باد و دریا گفتن                   حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم                     بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد                          از من و دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت                      سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم                     چشم به راهت لب دریا

دیگه رو خاک وجودم                    نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو  بودن                  میگذره اما به سختی

دل تنها و غریبم                           داره این گوشه میمیره

ولی حتی وقت مردن                       باز سراغتو میگیره

میرسه روزی که دیگه                     قعر دریا میشه خونم

اما تو دریای عشقت                        باز یه گوشه ای میمونم