کاش من گاهی مرد بودم
میشد تنهایی ام را به خیابان بیاورم
سیگاری دود کنم و نگران نگاه های مردم نباشم
کاش من گاهی مرد بودم
میشد شادی ام را … به کوچه ها بریزم … با صدای بلند بخندم و هیچ ماشینی … برای سوار کردنم …
ترمز نکند …

هر وقت از دست کسی یا چیزی ناراحت شدی

فقط یه لحظه یه لحظه

به نبودنش یا به نداشتنش فکر کن

چقدر سخت است منتظر کسی باشی که هیچ وقت فکر آمدن ندارد...

خـــيلي از آدم هـــايـــي

که دوســـت دارن با شـــما باشنــــــد ؛

از روي عـــلاقـــه به شـــمـــا نيـــســـت ،

صـــرفاً به خـــاطـــر اين که چشـــم ندارند

شـــما را با کـــسِ ديگـــري ببـــينـــند !

آن زمـــانـــي که مطـــمــــــئن شــــــدند تـــنـــها هســـتيـــد

تنــــــهـــا يـــتان مي گـــذارنــــــد ... !!

من همون جزیره بودم                  خاکی و صمیمی و گرم

واسه عشق بازی موج ها              قامتم یه بستر پهن

یه عزیز دردونه بودم                   پیش چشم خیس موج

یه نگین سبز و خالص                 روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی               توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو                   تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت                        دلم انگار زیر و رو شد

برای داشتن عشقت                     همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار                    نفسم برید تو سینه

ابر و باد و دریا گفتن                   حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم                     بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد                          از من و دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت                      سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم                     چشم به راهت لب دریا

دیگه رو خاک وجودم                    نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو  بودن                  میگذره اما به سختی

دل تنها و غریبم                           داره این گوشه میمیره

ولی حتی وقت مردن                       باز سراغتو میگیره

میرسه روزی که دیگه                     قعر دریا میشه خونم

اما تو دریای عشقت                        باز یه گوشه ای میمونم

 ترجمه ترانه ی حیدر بابا دونیا یالان دونیادی

 حیدربابا دونیا یالان دونیادی ، سلیمان نان نوح دان قالان دونیادی ، اغول دوغوب دَردَ سالان دونیادی ، هرکیم سیه هر نَه وریب آلیبدی ، افلاطون نان بیر غوری آد قالیبدی .حیدربابا یولوم سن نَن کج اولدی ، عمریم گشدی گَلَمَدیم گِج اولدی ؛ هِچ بولمدیم جوانلیقیم نِجولدی؟ بولمَزیدوخ دومَدَه وار دونوم وار ، ایچگینلیک وار ، آیریلیخ وار ، الــوم وار. حیدر بابا گون دالیوی داغلاسین . اوزون گولسین بولاخلاریــن آغلاسیــن . اوشاقلارین بیر دسته گول باغلاسین . یل گلنده یولا گَتیسین اویانـا ؛ بلکه منیم یاتمیش بَختیم اویانـا . حیدربابا گویلر بوتون دوماندی ، گونلریمیز بیر بیرین نن یامان دی . بیر بیروزدَن آیریلمیون آماندی . یاخشیلیغی الیمیز دَن آلیبلار ، یاخشی بیزی یامان گونَه سالیبلار .دِنن منیم شاعر اوغلیم شهریار .بیر عمریدی غم اوستینده غم قالار.

حیدر بابا چه دنیای دروغی است این دنیا ، دنیایی که از سلیمان و نوح مانده است ….

به هر کس هرچه داده ،گرفته . از افلاطون تنها نامی بیچیز مانده است ….

حیدربابا ، راهم از تو کج شده است . عمرم تمام شد ولی نتوانستم بیایم و دیر شد ….

هیچ ندانستم که جوانیم چگونه سپری شد . از پیچ و خم زندگی چیزی نمی فهمیدم . دوری و جدایی و مرگ برایم نا آشنا بودند.

حیدر بابا خورشید پشتت را داغ کند . بر چهره ات خنده نشیند و چشمه هایت همیشه گریان باشد. فرزندانت یک دسته گل بیاورند ؛وقتی باد می آید بفرست این طرف هم بیاورد ، بلکه بخت بد من باز شود …

حیدر بابا آسمان را خشم فرا گرفته است (دومان) . هر روزمان بدتر از دیروزمان است ، از یکدیگر جدا نشوید که امان است . خوبی را از ما گرفته اند و خوب ما را به بخت سیاه نشانده اند ….

 بگو فرزند شاعر من ؛ یک عمر غم هایش بر روی هم تلنبار شده اند.